Ben de bu dünya da yaşıyorum

Ben de bu dünya da yaşıyorum…

Bu dünya da sizinle birlikte nefes alıyorum. Sizinle uyuyor, sizinle uyanıyor, hatta hayata sizinle gülüyorum.

Neler istemem gerektiğini bilmiyorum. Şimdiki an’ı yaşıyorum… Sizler gibi büyüyene dek, sürekli şimdiki an’ı yaşıyor olacağım. Yanımda bulduğum taş oyuncağım oluyor, su şişesi gemim, su birikintisi okyanusum…

Akarsu denizim oluyor… Kulaç atıyorum adım adım… En mutlusu benim…

Elime geçen her boya, her kalem, her tahta parçası benim daktilom… Bulduğum her zemin tualim. Yaptığım resimler hayalim. Kendi çapımda sanat eserleri yaratıyorum… Benim için onlar çok değerli ve ben onları geleceğe saklıyorum.

Bir evim yok. Bahçesinde oynayabileceğim, ağaçlarına tırmanabileceğim, duvarlarından atlayabileceğim bir evim yok. Ben su kenarlarında, çadırlarda yaşıyorum. Ayazda kalıp üşüdüğüm oluyor, yağmurda kalıp ıslandığım oluyor. Yine de mutluyum. Çünkü her yer benim evim. Her adımım da yeni bir odaya geçiyorum. Her oyuncağım için ayrı bir odam var. Her adımım da yeni hikayeler yazıyorum, her hikayede yeni roller biçiyorum kendime.

Her yer benim bahçem. Bahçemde çeşit çeşit çiçekler yetiştiriyorum. Zaman zaman bir buket gül oluyorum, sunuyorum sizlere kendimi. Bazen baleyi öğrenmeye çalışan oluyorum, davetsiz bekliyorum gösterime.

Bir çok arkadaşım var burada. Su içmeye gelen bir köpek, havada uçan bir Güvercin… Bazen su kenarında taşların arasında kaybolan yengeç benim arkadaşlarım. Onlarla konuşuyorum, sohbet ediyorum onları duyamadan…

Bir beklentim yok kimseden… İsteklerim olmasa da mutluyum.

Biliyorum ileride sizler gibi olacağım, sizler gibi bir çok isteğim olacak, elimde var olanlarla yetinemeyeceğim, mutlu olamayacağım. Hep daha fazlasını isteyeceğim… Hep daha fazlasını… Bilmiyorum belki de en mutlusu olacağım. En zengini olacağım güzelliklerin.

Ben yaşama tutunuyorum, kendi çapımda. Maddi gücü olmasa da bir babam var benim, birde beni saran annem. Onlarla var oldum, onlarla var olacağım.

Ben yaşama tutunuyorum,  kendi çapımda. Sizlere elimi uzatıyorum… Çamurdan kararmış, çatlamış ellerimi uzatıyorum, çekinerek. Biraz da korku var içimde. Biraz korku ve biraz endişe…


Etiketler:

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış.

Sayfa başına git